Blog > Komentarze do wpisu

Widmowe z Nocnego pociągu do Lizbony

Nocny pociąg do Lizbony

 

de ALMEIDA PRADO Amadeu Inácio Um Ourives das palavras, Lizbona 1975, wyd. Cedros vermelhos

Książka portugalskiego lekarza Amadeu Inácio de Almeida Prado (1920-1973), wydana pośmiertnie przez jego siostrę Adrianę, prywatnym nakładem w Lizbonie, po której pobieżnym przejrzeniu filolog klasyczny Raimundus Gregorius, bohater powieści Pascala Merciera (ur. 1944) Nocny pociąg do Lizbony, w jeden wieczór uczy się języka portugalskiego, rzuca pracę, rodzinne miasto Berno i wyjeżdża do Lizbony, aby poznać okoliczności wydania książki i losy jej autora. W Nocnym pociągu do Lizbony możemy przeczytać liczne fragmenty Um Ourives das palavras (Złotnik słów) w roboczym tłumaczeniu Gregoriusa. Książka składa się z wielu rozdziałów o różnej długości – czasem jest to tylko jedno zdanie, każdy rozdział jest zatytułowany (w kolejności czytania przez Gregoriusa, która nie odpowiada kolejności książkowej:

Niepewne otchłanie; Słowa w złotej ciszy; Bezgłośna szlachetność; Paradoksalna tęsknota; Wnętrze zewnętrza wnętrza; Ulotne twarze w nocy; Dlaczego, Ojcze?; Cienie duszy; Otumaniające cienie śmierci; Nieśmiertelna młodość; Śmieszna scena; Wewnętrzna dal; Zagadkowy czas; Mieszkam w sobie jak w jadącym pociągu; Paląca trucizna gniewu; Przymusowa intymność).

Jest to zapis rozważań o szerokim spektrum, przemyślenia o naturze ludzkiej i boskiej, pojęciu czasu, wierze, języku – gdyby istniał taki gatunek, możnaby określić je „zapiskami filozoficznymi poufałymi”, odnoszą się do życia autora i są filozoficzną autoanalizą, wyprowadzane są z niej jednak wnioski o charakterze generalnym. Książka została opatrzona wstępem Prado, w środku portret autora –

stare zdjęcie, pożółkłe już przed oddaniem do druku. Czarne niegdyś plamy zbrązowiały i widać było jasną twarz na tle gruboziarnistego, cienistego mroku.

(KP)

Patrz także: ESPINHOSA Estefânia

Pascal Mercier Nocny pociąg do Lizbony przeł. Magdalena Jatowska, Noir sur Blanc, Warszawa 2009, oryg. Nachtzug nach Lissabon, 2004


ESPINHOSA Estefânia [Finisterre]

Opracowanie dotyczące najbardziej na zachód wysuniętego punktu wybrzeża w Hiszpanii, uznawanego w średniowieczu za koniec świata, autorstwa profesor wydziału wczesnej historii nowożytnej Hiszpanii i Włoch na uniwersytecie w Salamance, Estefânii Espinhosy (ur. 1948 w Lizbonie), kobiety, którą gdy miała dwadzieścia cztery lata i była członkinią ruchu oporu przeciw dyktaturze Salazara, nieszczęśliwie pokochał bohater Nocnego pociągu do Lizbony Pascala Merciera, Amadeu Inácio de Almeida Prado. Prado wyjechał z Espinhosą z Lizbony do Finisterre, gdy okazało się, że aby chronić informacje o ruchu oporu, w których była posiadaniu, członkowie tego ruchu planują dziewczynę zamordować. Ze skromnego opisu w książce Merciera, wynika że naukowe dzieło o Finisterre jest obszerne (to „wielki tom”) i ukazało się w dwóch językach: hiszpańskim i portugalskim. Na okładce notka o autorce i jej portret.

Inny bohater Nocnego pociągu do Lizbony, berneński filolog klasyczny Raimundus Gregorius, który tropiąc losy Prado, poszukuje po latach kontaktu z Espinhozą, natrafia w antykwariacie w Coimbrze na dwie inne jej książki, dotyczące początków renesansu – nie zostały one dokładnej opisane w książce. (KP)

Patrz także: de ALMEIDA PRADO Amadeu Inácio

Pascal Mercier Nocny pociąg do Lizbony przeł. Magdalena Jatowska, Noir sur Blanc, Warszawa 2009, oryg. Nachtzug nach Lissabon, 2004

piątek, 02 września 2011, widmowa

Polecane wpisy